mama

foto-24
Nou t, is gelukt hoor met die band. Eitje natuurlijk, en ik had niet eens een teiltje water nodig, want het was een knoepert van een gat – ik hoorde het sissen.
Helemaal tevreden ging ik (op de fiets!) de beloning halen die ik mezelf in het vooruitzicht had gesteld. Geen fles wijn besloot ik, maar good old Martini. Oftewel vermouth – ‘als je nog ver moet’ zou mijn moeder hebben gezegd. Zij is dan ook precies de reden dat ik die fles ging halen. Het was haar favoriete aperitief, ze leerde mij banden plakken – bij elke lekke band denk ik nog aan haar – en het was haar sterfdag. Leek me mooi om op die manier bij haar stil te staan.
Mijn moeder leerde me trouwens ook met geld omgaan – of beter gezegd zuinig te doen. Er werd zo min mogelijk weggegooid en van mijn moeder heb ik leren koken met restjes. Pas iets nieuws kopen als het oude stuk is, dat soort dingen. Al kon ze daar ver in gaan: ik zou mijn keukenkastjes bijvoorbeeld vervangen voordat de deurtjes er uit vallen. Kleding en schoenen gingen van kind nr 1 naar nr 5; gelukkig was ik de oudste dochter (arme zusjes). Een oude fluitketel die bewaard werd (je weet maar nooit). In een Opel Kadett rijden van 30 jaar oud – ‘hij doet het toch?’. En een favoriete uitspraak: ‘ik hoef niet met de tijd mee te gaan. Laat de tijd maar met mij meegaan’. Het leek soms of ze de oorlog had meegemaakt. Typisch voor die babyboom-generatie?
Hoewel, ik kan denk ik al raden waarover mijn kinderen later zullen klagen..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s