gedoe

foto-25
Elk voordeel heb z’n nadeel.
De apk-rekening gisteren viel mee, heerlijk: Van de 100 euro die het me kostte, had ik er al 85 bij elkaar gespaard door mijn auto via snappcar en mywheels te verhuren. Lekker hoor.
Het schadeverhaal (vorige week opgelopen) viel echter tegen. De garage wil dat ik €140 bijbetaal: er zat namelijk een netjes weggewerkte roestplek die nu, door die botsing, is opengebarsten. Als ik dat niet doe, vervangen ze ook de bumper niet. Heeft dan geen zin of zo. Raar verhaal, ik wil gewoon mijn auto in de oorspronkelijke staat terug! Dus ben ik maar aan het mailen geslagen met de jongens en meisjes van snappcar. En die geven niet meteen antwoord..

Ander gedoe: mijn wasmachine heeft er de brui aan gegeven. Wassen wil ze nog wel, maar centrifugeren ho maar. Vanochtend kwam de monteur op bezoek, om na een korte maar deskundige blik, te constateren dat de koolborstels op zijn (of was het koolstof? nee, dat heeft met de auto te maken geloof ik) en dat de lagers vervangen moeten worden. Of zoiets. Lang verhaal kort: repareren kost me minstens 200 euro en de vraag is of dat wel de moeite waard is. Mijn AEG is een oud beestje, zei de wasmachineman. En ik maar denken dat ik hem nog geen vijf jaar had. “Nee, t is echt een oud model hoor” verzekerde hij me. Hoe dan ook, hij ging maar eens bij de volgende klant langs. Ik moest er maar eens over denken.
Nou is het zo dat ik bonnetjes, garantiebewijzen en gebruiksaanwijzingen bewaar (hoe gestructureerd!). En op de opgediepte bon stond loud and clear dat ik mijn wasmachine in 2008 gekocht had, tweedehands nog wel! Toen keek ik opeens heel anders naar mijn trouwe machine. Ik heb hem gewoon heel efficiënt opgebruikt.. vielen dank AEG!
En toen kon ik verder met mijn wasmachine-gedoe. Googelen, vergelijken, langsfietsen bij de witgoedboer. Ik heb er nu twee op het oog – beiden boven mijn budget van €500. Morgen maar eens op bezoek bij witgoedboer nummer twee; die heeft soms apparaten met kleine beschadigingen, dat scheelt weer (kom ik misschien onder de €500).
Maar te midden van dit gedoe: leve mijn dapper bij elkaar gewerkte spaarcentjes – ik kan gewoon een nieuwe kopen!

Advertenties

259

Daar is ie weer: het spannendste plaatje van de week!
Alweer heb ik mijn auto verhuurd – en dat komt mooi uit want morgen wordt-ie gekeurd.
Donderdag was ik bij het autoschadebedrijf om de vorige week opgelopen deuk (zie blog van 18 september) te laten taxeren. Jammer dat ik mijn auto daar niet gelijk kon achter laten..
Gelukkig was de ikea in de buurt, kon ik daar mooi gratis koffie drinken en een paar handige dingetjes meenemen (nee geen servetten of geurkaarsen). Verleiding heet dat geloof ik. Nou ja, heb ik in ieder geval de plant in huis, die ik al lang van plan was te kopen.

Nog een update: die sollicitatie (zie blog van 20 september) is em niet geworden. Aan mijn bril lag het niet – de recruiters hebben mijn linkedIn-profiel niet eens bekeken..

Mijn huishoudportemonnee bevalt nog steeds prima! Ik voel me rijker mét dan zonder: ik zie wat ik heb in plaats van dat ik ‘denk te weten wat ik ongeveer kan uitgeven’.
Lekker

mama

foto-24
Nou t, is gelukt hoor met die band. Eitje natuurlijk, en ik had niet eens een teiltje water nodig, want het was een knoepert van een gat – ik hoorde het sissen.
Helemaal tevreden ging ik (op de fiets!) de beloning halen die ik mezelf in het vooruitzicht had gesteld. Geen fles wijn besloot ik, maar good old Martini. Oftewel vermouth – ‘als je nog ver moet’ zou mijn moeder hebben gezegd. Zij is dan ook precies de reden dat ik die fles ging halen. Het was haar favoriete aperitief, ze leerde mij banden plakken – bij elke lekke band denk ik nog aan haar – en het was haar sterfdag. Leek me mooi om op die manier bij haar stil te staan.
Mijn moeder leerde me trouwens ook met geld omgaan – of beter gezegd zuinig te doen. Er werd zo min mogelijk weggegooid en van mijn moeder heb ik leren koken met restjes. Pas iets nieuws kopen als het oude stuk is, dat soort dingen. Al kon ze daar ver in gaan: ik zou mijn keukenkastjes bijvoorbeeld vervangen voordat de deurtjes er uit vallen. Kleding en schoenen gingen van kind nr 1 naar nr 5; gelukkig was ik de oudste dochter (arme zusjes). Een oude fluitketel die bewaard werd (je weet maar nooit). In een Opel Kadett rijden van 30 jaar oud – ‘hij doet het toch?’. En een favoriete uitspraak: ‘ik hoef niet met de tijd mee te gaan. Laat de tijd maar met mij meegaan’. Het leek soms of ze de oorlog had meegemaakt. Typisch voor die babyboom-generatie?
Hoewel, ik kan denk ik al raden waarover mijn kinderen later zullen klagen..

lekke band

foto-23
Daar staat-ie in de schuur, werkloos te wezen. Mijn trouwe fiets, die mij naar sport, terras, kroeg en bioscoop brengt. Die ons gezin bevoorraadt en mij fit houdt.
Zaterdag begon de lekkage. Eerst maar eens oppompen en zien hoe lang hij het volhoudt besluit ik in zo’n geval. Niks aan de hand, ik kon er zo mee naar de supermarkt op en neer. Maandag echter, moest ik tussendoor al pompen, dinsdag reed ik halverwege de rit op mijn velgen – grr afstappen en op hakken naar huis lopen – en vandaag was ik toe aan planB, mijn vouwfiets..
Tijd zat – solliciteren doe ik niet 24/7- en dan toch het plakken zo lang mogelijk uitstellen. Wat zit een mens raar in elkaar. En de dag komt dat ik meer dan één tas met boodschappen te vervoeren heb.
Het is niet dat ik het niet kan – als twaalfjarige brugpieper leerde ik het van mijn moeder: ze voorzag dat vijf kinderen heel wat lekke banden zouden produceren. En dat ze niet de fietsenmaker wilde uithangen. Als het nou stralend weer geweest was en ik al dagen lang een dito humeur zou hebben, was dit klusje allang gefikst. Natuurlijk zou ik langs de fietsenmaker kunnen rijden, eh lopen, maar dat vertik ik. Van dat tientje koop ik liever een fles wijn (dat is dan ook een goeie fles). Mijn eer te na. Dus blijf ik wachten op het moment dat het echt moet. Dan keer ik met een handige zwaai mijn fiets ondersteboven, teiltje water erbij, simson-bandensetje en huppekee, plakken maar. Mocht het zover komen: ik zal er verslag van doen in een volgend blog.
Misschien beloon ik mezelf dan wel met een goede fles wijn.

solliciteren

foto 2-4 foto 1-4
Bloggen: het is een leuke hobby hoor, maar er moet ook brood op de plank – mijn WW is eindig..
Wat solliciteren betreft, richt ik me meer op netwerken dan op het zoeken naar vacatures. Ten eerste omdat er van die laatsten niet veel zijn. Ten tweede omdat mijn kwaliteiten niet snel in een bestaande functieomschrijving passen. Of, laat ik het omkeren: vacatures die mij op het gezicht interessant lijken, matchen op het tweede gezicht niet voldoende. Dan is het bv een interessante, maar extreem zelfstandige functie. En laat ik nou met dat solistische werken slechte ervaringen hebben; ik wil contact, al is het maar een babbeltje bij de koffieautomaat. Of ik heb nooit met een bepaald systeem gewerkt (terwijl ik vlug nieuwe dingen oppak al zeg ik het zelf) terwijl vierhonderd andere sollicitanten dat wel hebben..
Wat ook meespeelt is dat ik mezelf intussen aardig ken. Heerlijk hoor, als je van te voren kunt inschatten of je ergens uit de verf gaat komen. Het duurt op deze manier alleen wat langer voordat ik een baan vindt waar ik blij van word..
Het goede nieuws: van de week kwam er een leuke vacature voorbij. Waar ik vol voor ga! Trefwoorden: administratief, maatwerk / buiten standaard oplossingen denken, klanttevredenheid lange termijn, afdeling, per direct. Laat ik dat nou net allemaal kunnen en willen.. Hallo recruiters, jullie moeten mij hebben!

Er van uit gaande dat ik volgende week op gesprek ga: doe ik het met of zonder bril? Als je niet weet waar ik het over heb: met bril en/of baard schijn je vlugger aan een baan te komen, google maar.

de week van de autoschade

18sept
Voilà mijn weekoverzicht. Klik erop en je kunt het zonder leesbril ontcijferen.
Alweer huurde iemand mijn auto – dat schiet lekker op dacht ik! Tot het meisje dat hem twee dagen mee nam mij, vlak voordat ze hem terug kwam brengen, appte met de mededeling dat ze een ongelukje had gehad. Beelden van loshangende bumpers en verwrongen motorkappen kwamen in mij op – ach, mijn trouwe autootje. Daarna dacht ik pas aan de bestuurder. Hoewel, als je kunt appen, dan zal je toch niet buiten bewustzijn op een brancard in de berm liggen? Maar ik heb netjes naar haar welzijn gevraagd hoor, toen ze een half uur later mijn peugeootje kwam thuisbrengen. Toch lullig als je met andermans auto schade veroorzaakt.
De schade viel mee, dat wil zeggen, ik durf er nog gewoon mee te rijden. Een lichtelijk verwrongen bumper, deukjes en krassen op de lak: meer was de schade niet. Nu mail ik heen en weer met Snappcar en ik moet zeggen, dat regelen ze netjes. Volgende week kan ik bij een schadebedrijf terecht – wel jammer dat het niet in mijn woonplaats is.
Nu maar hopen dat mijn peugeanne (zo heet mijn auto op mijn profiel) een mooie make-over krijgt!

zak geld

foto-21
Mama, die en die weet niet wat hij met z’n zakgeld moet!
Vol verbazing hoorde mijn dochter haar klasgenoot aan. Voor de duidelijkheid: het ging hier niet om een paar tientjes; nee, honderden euro’s stonden er op de lopende rekening. Ze opperde nog wat suggesties als ‘dan zet je het apart voor je rijbewijs’. Antwoord: dat betalen mijn ouders. ‘Voor je studie dan?’ Zelfde antwoord.
Daar kon ze zich even niets bij voorstellen. Dat je alles al hebt: laptop, telefoon, fiets, tablet. Die je zelf, nieuw, hebt uitgezocht. Geen marktplaatsje.
Zíj zou het wel weten: ik zag haar dromerige ogen denken aan die ene kledingsite, dat rijbewijs, laptop naar keuze, kadootjes voor vriendinnen, sparen.

Heerlijk natuurlijk als je, als kind, je geen zorgen hoeft te maken hoe je je grote en kleine dromen financieel gaat realiseren.
Niet dat ik mijn kinderen geen rijbewijs gun, maar ik kan het ze simpelweg niet beloven. Met die studie komt het wel goed, al zullen ze er ook zelf voor moeten werken.
Hoe zou ik mijn kinderen financieel opvoeden als het geld bij mij tegen de plinten klotste? We zouden het vooral erg druk krijgen met shoppen denk ik. Niks verveelde zondagen waarop je uit arren moede maar koekjes gaat bakken en monopoly spelen.
Ik hoop dat ik ze dan toch de waarde van geld kan laten ervaren. Dat niets vanzelfsprekend is en dat er niks mis is met het uitstellen van je verlangens door te sparen. Geen instant bevrediging van je wensen maar bewuste keuzes maken. Ook is er nog zoiets als milieu: hoe minder je uitgeeft, hoe minder je vervuilt.

Tot die dag komt zal ik iets anders moeten verzinnen dan een rijbewijs om mijn kinderen niet te laten roken voor hun achttiende..

Op de foto: de postbakjes van mijn kinderen. Ook handig voor andere rommel.

poesjes

foto 2-3
Zo’n dag is het hier.. goedkoop hoor, twee pubers die niet mee willen wandelen en ijs eten. Wat doe je dan als moeder? Ja zelf maar gaan. Zonder ijs dan. Daarna heb ik me aan mijn kinderen aangepast: film kijken (one day – naar het boek van David Nicholls – mijn keus) en op uitzending gemist ‘poesjes’ kijken. Nee niet zulke poesjes, maar de nieuwe vpro-serie over een échte kattenfamilie! Met de stemmen van Plien Bennekom en Hans Teeuwen. Goedkoop vermaak en erg gezellig met toastjes brie er bij. Doen we toch nog iets met z’n drieën.

za t/m vr

1209

Daar zijn ze weer, mijn uitgaven van de afgelopen week. Het ziet er niet spannend uit, maar ik vind het leuk om te doen! Zo’n overzicht maken bedoel ik – uitgeven natuurlijk ook, maar da’s een ander verhaal.
Niets bijzonders wat de boodschappen betreft: als ik een diagrammetje zou maken, zou het wekelijkse percentage agf, brood en zuivel weinig afwijken van mijn gemiddelde. Hoe zou de doorsnee Nederlander dat doen? Hm, de doorsnee Nederlander bestaat waarschijnlijk niet.. Wat groenten en fruit betreft scoor ik wel hoog denk ik; ik was een beetje verbaasd dat ik daaraan het meest uitgeef.

Andere uitgaven: vluchtelingenwerk natuurlijk – wat is nou een tientje op een maandinkomen van €1700? Ik zou zeggen: doe mee! Volgende week ga ik dekens en andere leefraad bij een verzamelpunt in de buurt brengen.
Schoolreis zoon: dat is slechts een aanbetaling (ander helft betaalt zijn pa), in maart mag er nog een paar honderd euro naar de rekening van school.

Over mijn inkomsten had ik al geschreven (blog van 9 september ‘kassa’). Toch een leuk extraatje..
Fijn weekend!